یادداشت از محمدرضا ایازی، پژوهشگر مقطع دکتری علوم سیاسی
جنگ، همواره یکی از شومترین و تلخترین رخدادهای تاریخ بشر بوده است؛ حادثهای که آغازکنندگان آن سزاوار سختترین قضاوتها هستند. ملت شریف و نجیب ایران آغازگر جنگ نبود، اما در هشت سال دفاع مقدس، جان و مال خود را در طبق اخلاص گذاشت و بهترین جوانان این مرز و بوم، برای حفظ خاک و ناموس وطن، به آسمان پیوستند.
مردان بیادعایی که در جبهههای جنوب و غرب کشور، با شجاعت و استقامت مثالزدنی، نشان دادند که وطن برایشان خط قرمز است و حفظ آن ارزشمندتر از هر چیز دیگر.
اما پس از پایان جنگ، چه کردهایم؟ آیا مسئولانی که در پستهای حساس قرار گرفتند،شجاعت و مرام ایثارگران را پاس داشتند؟ یا صرفاً به حفظ میز و صندلیهای خود پرداختند؟ آیا روایت صادقانه آن روزهای سخت به نسل جدید منتقل شده است؟ اگر این روایت به درستی بیان شود، نسل آینده خواهد فهمید که چه کسانی در جهانی پر از ارزشهای کاذب، پای ارزشهای واقعی ایستادند و چه کسانی صرفاً به دنبال منافع شخصی بودند.
متأسفانه، امروز شاهدیم که به جای پاسداشت فداکاریهای آن دوران، با تحریف حقیقت و سوءاستفاده از عناوین مقدس، اجازه میدهند نام و یاد شهدا و ایثارگران کمرنگ شود، در حالی که این رزمندگان با تمام وجودشان جانفشانی کردند تا ذرهای از خاک وطن به دست بیگانگان نیفتد.
چه تلخ است که بسیاری از همان کسانی که در جبههها جان خود را در راه میهن گذاشتند، امروز در مظلومیت و بیمهری زندگی میکنند، بسیجیان، سپاهیان، ارتشیان دلاور و نیروهای انتظامی که پیشقراولان حفظ امنیت و تمامیت ارضی کشور بودند، گمنام و کمتوجه ماندهاند، آنان که بیادعا در سختترین شرایط جان دادند، امروز در مواجهه با زندگی روزمره، با مشکلات و کملطفیها روبهرو هستند.
نحوه برخورد با جانبازان و ایثارگران نیز تأسفبار است؛ منت و تشر به جای قدردانی، نگاه انتفاعی به جای احترام، و فراموشی به جای یادآوری. کاش مسئولان کشور، از نحوه برخورد کشورهای دیگر با قهرمانان خود بیاموزند و یاد بگیرند چگونه باید از این سرمایههای بزرگ ملی پاسداری کرد.
برخی افراد که حتی یک روز هم در خط مقدم حضور نداشتند، امروز مدعی روایتگری جنگ شده و از خون شهداء برای منافع خود بهرهبرداری میکنند، این جفا به رزمندگان و ایثارگران، جفا به وجب به وجب این سرزمین مقدس است.
ما نیز با اطمینان میگوییم که هیچ ایثارگر واقعی، منتی بر سر مردم و وطن خود ندارد و آن لحظات سخت و جانفشانیها را تنها مزد برگرفته از الطاف خداوند میداند، این روحیه والای ایثار و تواضع، نشان از عمق عشق و وفاداری به ایران عزیز است که باید همواره پاس داشته شود.
در آستانه هفته دفاع مقدس، لازم است همه ما،مسئولان، جامعه و نسل جدید،بیشتر بیندیشیم و تجدید عهد کنیم که قدر این ایثارگران را بدانیم، روایتهای حقیقی آنان را بازگو کنیم و اجازه ندهیم خون پاک شهدا و رزمندگان این مرز و بوم به فراموشی سپرده شود.
در هر برههای از تاریخ ایران زمین شاهد بودهایم که وطن را از زیر چکمه بیگانگان، کسانی بیرون آوردهاند که تعلقی به مال و منال دنیا و پستهای کاذب نداشتند و به گواه تاریخ، همیشه مظلوم و بیادعا باقی ماندهاند.
در گفتوگو با یکی از رزمندگان دلیر آن دوران، که سالها در خط مقدم جنگ ایستاده و امروز دل پرخون از بیمهریها دارد، شنیدم:
ما آن روزها با دست خالی و ایمانی راسخ رفتیم جبهه، نه برای منافع شخصی، نه برای اسم و رسم، بلکه فقط برای خاک و ناموس وطن. بهترین جوانان این سرزمین از جان گذشتند تا ذرهای از خاک ایران به دست دشمن نیفتد. اما بعد از جنگ، چه شد؟ چرا امروز بسیاری از همرزمان ما در مظلومیت زندگی میکنند؟ چرا جانبازان و ایثارگران و خانواده های صبور آنان با هزاران سختی روبرو هستند؟
او میگوید: بعضی مسئولان فقط دنبال حفظ میز و صندلیهای خود هستند، به جای قدردانی واقعی، تملق و ریاکاری میکنند. کسانی که حتی یک روز هم در خط مقدم نبودند، امروز مدعی روایتگری جنگاند و از خون شهداء برای منافع خود بهرهبرداری میکنند.
او تأکید دارد: ما هیچگاه فراموش نکردیم که این خاک و ناموس را حفظ کنیم، آبرو و شرفمان را فدای هیچ چیز نکردیم. اما انتظار داریم مسئولان به دلیران آن عرصهها بیمنت بنگرند و هرازگاهی سراغشان را بگیرند.
وی همچنین خاطرنشان میکند: مشکل اینجاست که روایت واقعی جنگ به نسل جدید منتقل نمیشود، برخی با تحریف حقیقت، تصویر ایثار و فداکاری را خراب میکنند،این ظلم به خون شهداست و جفاست به آنهایی که در سختترین شرایط، بیادعا جنگیدند.
این کهنه سرباز در پایان میگوید: اگر مسئولان واقعا به فکر مردم و کشور باشند، باید از نحوه برخورد کشورهای دیگر با قهرمانانشان درس بگیرند، ما نیازمند عدالت و احترام واقعی هستیم، نه تملق و شعارهای توخالی.
همه ما،مسئولان، مردم و جوانان،باید قدر این ایثارگران را بدانیم و اجازه ندهیم نام و یاد شهدایمان فراموش شود. این خونهای پاک، سند حقانیت ماست و ما همچنان پای آن ایستادهایم.
خیلی از فرزندان ایثارگران در صف استخدام گرفتارند و همه طبل ها به نام آنان و بهره و کام واقعی از این موقعیتها نصیب دیگران میشود.
آنهایی که زیر سایه آبرو و شرف خود پنهان شدهاند، درد دلشان را به کسی نمیگویند و شرمنده فرزندانشان هستند.
نیک میدانیم که گوش شنوایی نیست و شاید هیچگاه نباشد، اما باید این حقیقت را بیان کنیم تا آیندگان بدانند نفوذیها با سرمایههای انسانی کشور چه کردند و چه بیرحمیها و خیانتهایی روا داشتند!!!
اینکه گفته میشود همه امکانات در اختیار ایثارگران است و این موضوع را پرطمطراق کرده اند، در واقع بخشی از همان سیاست و پروپاگانداست که توسط همین نفوذیها بیسر و صدا به گوشها رسانده شد و افکار عمومی را علیه این قشر مظلوم تحریک کرده اند.
کشور در لحظات سخت و سرنوشتساز توسط کسانی حفظ شده که جان خود را بیهیچ چشمداشتی فدا کردهاند، نه کسانی که تنها به خاطر آقازادگی و رانت، نام و نشان پیدا کردهاند.
آیا می دانید کسانی که حتی از خدمت سربازی که وظیفه هر شهروند در کل دنیاست اما در روزهای که کشورمان به حضور آنان نیاز داشت فرار کردند اما اینکه با رانت پشت میزهای آنچنانی چند ده میلیون حقوق دشت می کنند.
ما به عنوان نسل امروز و آیندگان، وظیفه داریم قدردان این ایثارگران باشیم و اجازه ندهیم یاد و نام شهدای عزیزمان به فراموشی سپرده شود. این خونهای پاک، سند حقانیت ماست و ما تا آخرین نفس پای آن ایستادهایم./ تاریخ انتشار 12دی ماه ۱۴۰۴
