به گزارش آرمان تبریز؛ امروز، پس از گذشت هفده روز از آغاز پیکار، صدای ستاد پشتیبانی جنگ نه تنها در خطوط مقدم، بلکه در دل خانهها، کوچهها و کارخانهها در شرف طنینانداز شدن است.
ستاد پشتیبانی جنگ امروز همان قلب تپندهایست که در هشت سال دفاع مقدس، شبانهروز از تنگهها، شهرها و روستاها نبض مقاومت را زنده نگه داشت. آن روزها، زن و مرد، پیر و جوان، از نان سفره خود بریدند تا سرباز وطن سیر باشد؛ از خون دلشان چراغ امید ساختند و از خاک پاشیدهشده سنگر ایمان بنا کردند.
اکنون همان تجربه ناب، همان سازماندهی هوشمندانه و همان حس وظیفه انسانی دوباره جان گرفته است و باید آن را همراهی کرد.
باز هم کامیونهای پر از کمک از اقصی نقاط کشور شایسته است روانه خطوط آسیب دیده گردد، دوباره صدای چرخ خیاطی مادران در پشت جبهههای عشق شنیده شود، و باز بازارها و کارگاهها به جبههها متصل شوند، گویی کشور به یک پیکر واحد بدل شده است، پیکری که درد و افتخارش یکی است.
وظیفه امروز ستاد پشتیبانی جنگ، تنها انتقال اقلام های کمکی نیست؛ پاسداری از روح همدلی است، روحی که در سختترین لحظات، ملت را چون فولاد به هم جوش داده است.
این ستاد نه فقط مجری فرمانها، بلکه مظهر ایمان ملی است؛ نقطه تلاقی اراده مردم و تصمیم نظام.
هفده روز پیکار، بار دیگر ثابت کرد که اگر دشمن سلاح و فریب دارد، ما اعتقاد به حفظ ایران و تجربه داریم؛ تجربه هشت سال ایستادگی، تجربه ساختن از هیچ، و اعتقادد و باور به اینکه هر خاکریز تازه، ادامه همان جبهه دیروز است.
و چه غرورآفرین است؛ در هیاهوی جهانِ بیاعتنا، دوباره صدای مردم ما بلند شده است: صدایی از جنس عشق، وظیفه و فداکاری. این صدا یعنی زنده بودن ایران، یعنی پایدار ماندن ریشههای مقاومت، یعنی اینکه پشتیبانی تنها یک واژه نیست، بلکه شرافت ملی در عمل است.
