ارکان اصلی در فرایند خبر رسانی را خبرگزاری ها به دوش می کشند

در سال های اخیر، گسترش موسسه ها و پایگاه های اینترنتی که خود را «خبرگزاری» معرفی می کنند، باز شناخت مفهوم، سازمان و طرز کار خبرگزاری ها را ضروری کرده است. به نظر می رسد که چنین شناختی می تواند در ایجاد  نگرش حرفه ای  به مقوله تولید خبر موثر واقع شود. در این  مجموعه به تعریف خبرگزاری ، انواع خبرگزاری ،‌ نوشتن متن خبری برای خبرگزاری و . . .  می پردازیم :‌
از نظر لغوی، واژه «خبرگزاری» یک اسم مرکب است که از دو بخش عربی و فارسی تشکیل شده و معنای آن «ابلاغ و رسانیدن خبر»، «اطلاع وگزارش دادن خبر» و «عمل خبرگزار»  است.
دهخدا در فرهنگ لغت خود بین خبرگزاری و خبرگزار تفاوت قائل می شود و خبرگزاری را «عمل مخبر» و خبرگزار را «مخبر» می نامد و می نویسد : «خبرگزاری، عمل فراهم آوردن خبر و در اختیار منابع پخش چون رادیو، روزنامه یا اداره ای گذاردن است که خبرها را به دست می آورد و منتشر می کند.»
به نوشته کتاب شناسنامه خبر خبرگزاری جهان، علت آن که در این تعریف، خبرگزاری ، منبع خبری «رادیو» و «روزنامه» تلقی شده است، فراگیر نشدن دیگر وسایل ارتباط جمعی به خصوص تلویزیون در زمان دهخدا بوده  است.
دکتر معین در فرهنگ خود در تعریف خبرگزاری می نویسد : «خبرگزاری، اداره و موسسه ای است که خبرها را کسب و منتشر می کند.»   در فرهنگ عمید نیز آمده است : «‌خبرگزاری اداره یا بنگاهی است که خبرهای دنیا را با وسایل مختلف جمع آوری می کند و برای روزنامه ها و سایر موسسات می فرستد.» این فرهنگ لغت ، خبرگزار را کسی معرفی می کند که : « خبرهای روز را برای روزنامه ها یا موسسه های خبری جمع آوری می کند و می فرستد.» کتاب شناسنامه خبرگزاری جهان ، تعریف معین را کلی و تا حدودی مبهم و فاقد مرزبندی روشن بین خبرگزاری و دیگر موسسات خبری و اطلاع رسانی می داند اما می افزاید که در فرهنگ عمید تا حدودی این مرز روشن شده  است.
«گیتا علی آبادی» نویسنده این کتاب می گوید : «کار خبرگزاری تولید خبر خام است تا مطبوعات و رادیو و تلویزیون از آنها استفاده کنند. چیزی که باعث رونق یک خبرگزاری می شود، این است که اخبار را دست اول و بی واسطه تهیه کند و در اختیار رسانه ها قرار دهد. خبرگزاری ها تهیه کننده مطالب خبری، سوابق، جزئیات خبر یا حتی مقالات توام با تفسیر و تحلیل هستند و از این رو بسیاری از نشریات به خصوص روزنامه ها برای دریافت اطلاعات می توانند  مشترک خبرگزاری ها شوند.» محمد تقی روغنی ها مدرس خبر نیز وظیفه خبرگزاری را کسب، پردازش و انتشار اخبار و اطلاعات می داند. فریدون صدیقی روزنامه نگار و مدرس روزنامه نگاری هم می گوید : «کار اصلی خبرگزاری ها این است که با نگاه فرا سیستمی به تولید خبر، گزارش، عکس و گفتگو بپردازند تا مطبوعات و رادیو و تلویزیون از آنها استفاده کنند.
خبرگزاری به کسب اطلاعات می پردازد و تجزیه و تحلیل و تفسیر آنها را به عهده جراید می گذارد.» دکتر یونس شکرخواه ، استاد ارتباطات نیز می گوید : «خبرگزاری به مفهوم کلاسیک آن یک سازمان تخصصی محلی، ملی و بین المللی برای گرد آوری و توزیع خبر است که ماموریت تولید و توزیع خبر برای روزنامه ها ، مجلات و سازمان های رادیویی و تلویزیونی را بر عهده دارد. خبرگزاری ها منابع اولیه هستند و برای منابع ثانویه (روزنامه ها ، مجلات و …) خبر تولید می کنند. آنها تولید کننده مواد خام خبری هستند و پردازشگر اخبار دیگران محسوب نمی شوند.»
این چهار کارشناس نسبت به لغت نامه های فارسی، تعاریف امروزی تر و روشن تری داده اند که  تفکیک جایگاه خبرگزاری از سایر موسسات خبری، تاکید بر تولید خبر و توزیع آن به عنوان وظیفه اصلی خبرگزاری و تلقی شدن همه وسایل ارتباط جمعی به عنوان مخاطبان خبرگزاری از مشخصه های آن است. البته امروزه خبرگزاری ها از اینترنت نیز برای ارائه اخبار خود ارسال می کنند که این امر، بازتعریف مخاطبان خبرگزاری ها را ضروری کرده است.
شکرخواه می گوید : «در سال‌هایی که اینترنت وجود نداشت خبرگزاری‌ها خبرها را به صورت رول خبری و در کاغذ به خبرنگاران و روزنامه‌ها ارسال می‌کردند اما بعد از اینکه خبرگزاری‌ ها صاحب سایت شدند باند محدود آن ‌ها از روزنامه‌نگاران و روزنامه‌ها روی باند پهن تری قرار گرفت و خود خبرگزاری ‌ها صاحب خواننده شدند و حتی طراحی نیز برای آن‌ ها مهم شد، بنابر این رفتار خبرگزاری‌ ها به رفتار رسانه ‌های جمعی نزدیک‌تر شد.»
دکتر نمکدوست تهرانی پژوهشگر، روزنامه‌نگار و سردبیر خبرگزاری میراث فرهنگی نیز می گوید : «خبرگزاری‌ها قبلاً وقتی بر روی تلکس بودند، خبرها را تنها برای مشترکانشان می‌فرستادند، اما الان خبرگزاری‌های ما خبر خود را هم برای ” متخصص” و هم برای “مصرف‌کننده نهایی” تولید می‌کنند. این تحولی‌است که امروز اتفاق افتاده‌است.» بیژن نفیسی روزنامه نگار و مدرس روزنامه نگاری نیز می گوید : «در شرایط کنونی، مخاطب خبرگزاری ها را هم مردم عادی و هم رسانه ها تشکیل می دهند. خبرگزاری ها روی سایت های خبری اخبار و مطالبی را ارسال می کنند که مردم عادی می توانند از آن استفاده کنند اما یک سری مشترک مانند روزنامه ها هم هستند که دقیقا روی سایت جداگانه ای اخبار خبرگزاری را دریافت می کنند که با شیوه استفاده از روی سایت های اینترنتی فرق دارد.» وی همچنین با توجه به گسترش فن آوری های ارتباطی و تعدد موسساتی که خود را خبرگزاری می نامند بر لزوم ارائه تعریفی جدید از خبرگزاری تاکید می کند و می گوید: «تعریف هایی که در گذشته داشتیم با توجه به تعداد بسیار محدود خبرگزاری ها بود ولی در حال حاضر شرایط تکنیکی ، شرایط ویژه ای را فراهم کرده است و در تعریفی که می خواهیم دوباره از خبرگزاری داشته باشیم باید هم نگاه نرم افزاری به مسئله داشته باشیم و هم نگاه سخت افزاری.»

نفیسی می افزاید : «شاید وجود بخش سخت افزاری است که این انگیزه را در سازمان های مختلف ایجاد کرده که می شود یک خبرگزاری درست کرد اما این گونه نیست زیرا در کنار امکانات سخت افزاری که سرمایه گذاری زیادی هم می خواهد باید نیروی لازم را هم داشته باشیم زیرا اصل کار خبرگزاری بر پوشش خبری و تلاشی استوار است که از نظر اطلاع رسانی برایش ارزش قائلیم و در نتیجه این طور نیست که به سادگی سازمانی بتواند تشکیلات خبری راه بیندازد.» وی می گوید: «تشکیل یک خبرگزاری منوط به شرایطی از جمله تشکیلات سازمانی ، تخصصی کردن کار و تربیت نیروی ماهر است.» دکتر نعیم بدیعی از مولفان کتاب روزنامه نگاری نوین نیز در تشریح ویژگی های یک خبرگزاری می گوید :
«خبرگزاری موفق، سازمانی است که به صحت و درستی خبر، جامعیت و کامل بودن خبر و گرد آوری عکس و تصاویر مناسب همت گمارد و از امکانات و پرسنل مجرب استفاده بهینه کند و اطلاعات خود را در اختیار رسانه ها قرار دهد.» وی می افزاید : «هر جایی که خود را خبرگزاری می نامد باید از ویژگی هایی برخوردار باشد، نخست نیروی مجرب و امکانات در خور توجهی داشته باشد که برای تولید خبر نیاز است؛ خبرگزاری باید خبر دست اول تولید کند که مستلزم برنامه ریزی دقیق و تربیت نیرو است.»
روغنی ها هم معتقد است که : «خبرگزاری باید زیر ساخت هایی داشته باشد و امکان کسب اطلاعات و اخبار از منابع مختلف برایش فراهم باشد.» علاوه بر تعاریف و ویژگی های که روزنامه نگاران و کارشناسان ارتباطات برای خبرگزاری ذکر می کنند، ماده ۲ آئین نامه تاسیس و نحوه فعالیت و نظارت بر خبرگزاری های غیر دولتی مصوب ۲۵/۲/۱۳۸۴ خبرگزاری ها را مجاز می داند در   زمینه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی نسبت به جمع آوری، پردازش و انتشار خبر، تحلیل، مصاحبه و گزارش در قالب نوشتار، صدا و تصویر در حوزه های داخلی و خارجی فعالیت کند.
بر اساس دایره المعارف بریتانیکا، «خبرگزاری، سازمانی است که گزارش های خبری را برای روزنامه ها، نشریات، ایستگاه های رادیو تلویزیونی و کاربران دیگر تهیه می کند اما نمی تواند اخبار را برای مشترکان خود چاپ و منتشر کند.» در کتاب Journalism today نیز آمده است : «خبرگزاری، سازمانی  است که خبرها را از سراسر جهان تهیه و در قبال نگارش و انتشار آن حق الزحمه می گیرد.»
به نوشته کتاب وسایل جمعی؛ مقدمه ای بر ارتباطات نوین، «خبرگزاری، سازمانی است که مطالب خبری را جمع آوری،  آن ها را در شکل مناسب تهیه می کند و از طریق سیم یا ماهواره به روزنامه ها و ایستگاه های رادیو – تلویزیونی سراسر کشورهایی که برای این خدمات، پول می پردازند، می فرستد.» کتاب شناسنامه خبرگزاری های جهان که این تعاریف را نقل کرده است، تعریف اخیر را «تا حدودی کامل ترین تعریف» از خبرگزاری می داند.
طبق تعریف دانشنامه آزاد ویکی پدیا :«خبرگزاری، سازمانی متشکل از روزنامه نگاران است که گزارش های خبری مورد نیاز روزنامه ها، مجلات و رادیو و تلویزیون را تامین می کند و با واژه های چونwire services , news services شناخته می شود. همچنین بنا به تعریف سایت WordNet : «خبرگزاری، سازمانی است که گزارش های خبری را برای روزنامه جمع آوری و آن ها را به صورت الکترونیکی توزیع می کند و با واژه هایی چون press agency , wire service , press association شناخته می شوند.
انواع خبرگزاری :
خبرگزاری ها را می توان از نظر نوع مالکیت، عرضه خدمات خبری و حوزه فعالیت و پوشش خبری دسته بندی کرد. برخی، مهمترین عامل تمایز خبرگزاری ها را  ساختار مالکیت آنها می دانند و درباره فعالیت ها و خدمات خبرگزاری ها نیز بر مبنای شکل مالکیت آنها قضاوت می کنند که بنابر این، خبرگزاری ها به سه گروه تقسیم می شوند :
* خبرگزاری های خصوصی، با مالکیت یک فرد یا سازمان
* تعاونی با مالکیت گروهی از سازمان های رسانه ای
* خبرگزاری های دولتی خبرگزاری ها از نظر عرضه خدمات خبری نیز به سه گروه تقسیم می شوند :
* خبرگزاری هایی که اخبار خود را به فروش می رسانند. مانند : رویترز
* خبرگزاری هایی که به صورت مشترک از روزنامه هایی تشکیل شده اند که مقالات خبری خود را با یکدیگر سهیم می شوند. مانند : آسوشیتدپرس
* خبرگزاری های تجاری که از سازمان های خاصی برای انعکاس اخبار آنها مبالغی دریافت می کنند. مانند : خبرگزاری RP
خبرگزاری ها را از نظر حوزه فعالیت و پوشش خبری هم تقسیم بندی می کنند:
* خبرگزاری های جهانی که گرد آورنده و منتشر کننده خبرها در سراسر جهان هستند. مانند : فرانس پرس
* خبرگزاری های ملی که کار توزیع خبرها را در داخل یک کشور و نیز انتشار خبرهای داخلی برای خارج از کشور را به عهده دارند.
* خبرگزاری هایی که از چند سازمان خبری چند ملیتی تشکیل می شوند و به مبادله اطلاعات و اخبار می پردازند.
پیدایش خبرگزاری ها :‌
” بارون رو چیلد ” بانکدار مشهور انگلیسی در سال ۱۸۱۵ از طریق اطلاعاتی که یک سوار از منطقه جنگ واترلو به لندن آورد، بورس لندن را دستخوش تحول کرد. او ابتدا به سرعت، شروع به فروش کرد. شاید هر کس بر این باور بود که ولینگتون، ناپلئون را شکست داده است اما در این میان فقط روچیلد بود که نتیجه را می دانست. اضطرابی که در بازار تجارت پدید آمد، باعث شد تا قیمت اوراق کاهش یابد، پس روچیلد شروع به خرید و جمع آوری سهام کرد، آن هم هر سهم یک پنی. پس از وقفه ای، اخبار رسمی پیروزی ولینگتون به لندن رسید، اما دیگر برای سهام داران دیر بود چرا که آنها سهام خود را فروخته بودند و روچیلد دارایی خود را از به هزار برابر افزایش داده بود، فقط به دلیل این که ” اولین خبر را دریافت کرده بود. ” بدین ترتیب دریافت خبر آن هم در حداقل زمان ممکن ، اهمیت یافت. پیش از اختراع تلگراف ، اخبار به صورت دهان به دهان از طریق نامه و روزنامه ها به کندی انتقال می یافت.
اولین خطوط تلگرافی در اروپا در سال ۱۸۴۵ شروع به کار کرد و به سرعت گسترش یافت و به ماورای بحار رسید. ارسال پیام های الکتریکی از طریق تلگراف و مورس راه را برای مبادله سریع تر اطلاعات فراهم کرد. با استفاده از این وسایل و رشد روزنامه ها بازار اخبار داغ تر شد و منجر به پدید آمدن خبرگزاری ها شد. تلگراف الکتریکی وسیله پیشرفت خبرگزاری ها را در اواسط قرن نوزدهم فراهم آورد و  سال ها بعد، شیوه ارسال خبر از تلگراف تغییر یافت و خبرگزاری ها از ابزارهای جدید ارتباطی استفاده کردند. سابقه تاسیس خبرگزاری ها در جهان به بیش از ۱۵۰ سال پیش باز می گردد.
پنج خبرگزاری بزرگ جهان ( رویتر ، آسوشیتدپرس ، یونایتدپرس ، فرانس پرس و تاس ) که بازار ارسال خبر را در دنیا زیر سلطه دارند، ابتدا با خبرهای مربوط به بورس و بازار سهام کار خود را آغاز کردند و سپس با فروش اخبار سیاسی ، فرهنگی و نظامی دایره اطلاع رسانی را توسعه دادند. در سال ۱۸۳۵ ” چالز آگوست هاواس ” نخستین آژانس خبری جهان را در در فرانسه پایه گذاری کرد.
هاواس ، انحصار دولتی ارسال اخبار از طریق تلگراف نوری را در فرانسه در اختیار داشت. در سال ۱۸۴۹ ” برنارد وولف ” کارمند خبرگزاری هاواس و ناشر روزنامه برلین، خبرگزاری وولف را تاسیس کرد. وولف، نخستین خبرگزاری بود که برای جمع آوری و ارسال اخبار از تلگراف الکتریکی استفاده کرد.
” رویتر ” آژانس خبری دیگری بود که از دل خبرگزاری هاواس و با تاسیس یک دفتر تجاری در سال ۱۸۴۹ متولد شد. ” ژولیوس رویتر ” از کارکنان پایه گذار هاواس در سال ۱۸۵۱ خبرگزاری خود را به صورت رسمی در لندن افتتاح کرد. تخصص این خبرگزاری بر بورس مالی و مبادله اخبار بود. در سال ۱۸۵۹ این سه خبرگزاری، موافقتنامه ای میان خود امضا کردند و با تاکید بر مبادله اخبار در سراسر جهان نخستین کارتل خبری را ایجاد کردند. در آن سوی آب های اقیانوس اطلس ، آمریکایی ها نیز بیکار ننشسته و در واقع اختراع تلگراف مورس پایه گذار انقلابی در عرصه ارتباطات در منطقه آمریکای شمالی شد. نخستین تاثیر این انقلاب ، آغاز بکار شش روزنامه در شهر نیویورک بود. آنها برای پوشش خبری جنگ مکزیک و همچنین دریافت اخبار اروپا در ماه مه ۱۸۴۸ با هم شریک شدند که ثمره آن تاسیس خبرگزاری آسوشیتدپرس بود که به سرعت بدل به یکی از غول های خبری دنیا شد. در دهه های بعد خبرگزاری ها ی بزرگ دیگری در جهان پا به صحنه گذاشتند که از مهم ترین آنها می توان به یونایتدپرس اینترنشنال و تاس اشاره کرد. پس از سال ۱۹۴۵ که تب جنگ جهانی فروکش کرد و نظم نوین تازه ای از خاکستر جنگ سر بر آورد ، دولت – ملت های تازه استقلال یافته به تاسیس آژانس های خبری ملی خود اقدام کردند و تعداد آژانس های خبری به  ۱۰۰ خبرگزاری رسید.
در ایران :
راه اندازی خبرگزاری ها در ایران پیشینه ای ۷۰ ساله دارد و از این رو کشورمان را  می توان از جمله ملل پیشرو در جهان سوم در این زمینه دانست که تجربیات طولانی را پشت سر گذاشته است. خبرگزاری پارس، نخستین آژانس خبری در ایران است که در سال ۱۳۱۳ توسط وزارت امور خارجه و در جایگاه یک مرکز خبری ملی و رسمی تاسیس شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۶۰ نام خبرگزاری فارس به خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران ” ایرنا ” تغییر یافت. این خبرگزاری منبع رسمی و مورد استناد مطبوعات داخلی و خبرگزاری های بین المللی به شمار می رود. واحد مرکزی خبر از دیگر خبرگزاری های نسبتا قدیمی ایران محسوب می شود که سابقه ای بیش از ۳۰ سال را یدک می کشد. این سازمان خبری دی ۱۳۵۰با عنوان خبرگزاری رادیو و تلویزیون ملی ایران کار خود را آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۵۵با گروه تحقیق ادغام شد و تشکیلات واحد مرکزی خبر به وجود آمد. واحد مرکزی خبر بیشتر به تغذیه بخش های خبری رادیو و تلویزیون پرداخته و اخبار آن در سطح رسانه های مکتوب با برد بسیار کمی رو به روست. در آذر سال ۱۳۷۸ خبرگزاری دانشجویان ایران ایسنا پا به میدان گذاشت و پس از مدتی به یکه تازی ایرنا پایان داد و توانست جایگاه مناسبی در عرصه خبری کشور برای خود دست و پا کند.
پس از راه اندازی ایسنا ، تب راه اندازی خبرگزاری در ایران بالا گرفت به طوری که اکنون نزدیک به ۲۳ خبرگزاری در کشور ایجاد شده و یا در حال راه اندازی است. فارس،  مهر، میراث، ایپنا، شانا، پانا، موج، قسط، سینا، ایکنا، شبستان و … که مهمترین ویژگی ها این خبرگزاری ها و اشتراک آنها به جز دو خبرگزاری قدیمی انتشار اخبار بر روی اینترنت است.
طرز کار خبرگزاری ها:
بیشتر خبرها به ویژه خبرهای خارجی که مطبوعات و سایر رسانه هـای خبری  استفاده می  کنند از طریق خبرگزاری ها دریافت می شود، زیرا اغلب این رسانه ها دفتر نمایندگی یا خبرنگار متخصص در خارج از کشور ندارند و مشکلات مالی و فنی نیز این امکان را به آنها نمی دهد. خبرگزاری بین المللی و خبرگزاری مهم دیگر در تمام ساعات شبانه روز مشغول فعالیت هستند و اخبار بی شماری را که از خبرنگاران خود در سراسر جهان دریافت می کنند برای روزنامه ها، رادیو – تلویزیون ها و سایر موسسات خبری ارسال  می کنند و آنها  را در جریان رویدادها قرار می دهند. این نوع اخبار در گذشته در اصطلاح مطبوعات ” اخبار تلگرافی ” ‌نامیده می شدند و مطبوعات آنها را  بررسی و با توجه به علاقه مخاطبان با سبک خاص منتشر  می کردند، اما در سال های اخیر با پیدایش اینترنت و استفاده روزافزون خبرگزاری ها از این پدیده، آنها هم به مشترکان خود از جمله مطبوعات خبر داده و هم از طریق سایت های اینترنتی به کاربران امکان مشاهده اخبار خود را می دهند.
خبرگزاری ها اگر در گذشته اخبا ر خام را در اختیار مطبوعات می گذاشتند تا پس از پردازش منتشر شود امروزه سعی می کنند خبر را به شکل نهایی آن منتشر کنند زیرا با کمک اینترنت می توانند با مخاطبان نهایی خود در ارتباط باشند. با گسترش فن آوری های نوین ارتباطی، شیوه دریافت اخبار خبرگزاری ها و کار بر روی این اخبار دگرگون شده است. در روزگاران قدیم ، اخبار با سرعت ۶۶ کلمه در دقیقه به وسیله دستگاه گیرنده ( ماشین تله تایپ که در ایران به تلکس مشهور است ) تق تق کنان تایپ می شدند، اما امروزه این سرعت ده ها برابر شده است و تق تق نیز به گوش نمی رسد زیرا کامپیوتر خبرگزاری ها با کامپیوتر سایر رسانه های خبری صحبت می کند.
خبرگزاری ها که برای دیگر رسانه ها منبع اطلاعاتی بسیار اساسی هستند به روشنی پی برده اند که مطالب خود را از نظر اعلام و تشریح رویدادها باید به شکلی جذاب و کاربردی منتشر کنند. علاوه بر این، خبرگزاری ها به شدت با یکدیگر رقابت می کنند. آنها با ثبت لحظه به لحظه وقایع، کاملا مراقبند که در رابطه با چه تعداد از اخبار نخستین مخابره کننده بوده اند، در هر دقیقه چند دقیقه پیش بوده اند و چه تعداد روزنامه اخبار آنها را درج کرده است. از این زاویه آنها واقعا در هر دقیقه با یک ضرب الاجل تازه رو به رو هستند.

خبرگزاری ها به جد می کوشند تا مشترکان خود را کاملا گوش به زنگ اخبار در دست مخابره و در انتظار اخبار مکمل نگه دارند. خبرنگاران خبرگزاری ها به محض اطلاع از وقوع یک رویداد خیلی مهم، ابتدا در یک خبر سریع ۳ تا ۵ کلمه ای به نام Flash که به فارسی می توان آن را ” فوری ” با ” برق آسا  ” نامید به خبرگیران هشدار می دهند و بعد جریان بسیار مختصر واقعه را مخابره می کنند و سپس با کسب آگاهی های بیشتر اطلاعات تکمیلی را ارسال می دارند و بالاخره با وقوف به چگونگی کامل واقعه و اطمینان قاطع نسبت به آن جریان مشروح و مفصل را مخابره می کنند. همانگونه که گفته شد، خبرگزاری ها برای جلب بیشتر مشترکان خود از واژه اعلام خبر Flash استفاده می کنند.

روزنامه نگاران وقتی که با این واژه بر روی تلکس مواجه می شوند، حواسشان را کاملا جمع می کنند زیرا که این واژه برای آنها یک مفهوم خاص دارد و آن این که : یک خبر مهم در راه است. واژه فوری Urgent نیز همین کارکرد را دارد، منتها طولانی تر از Flash است و عناصر خبری و اطلاعات بیشتری نسبت به آن دارد. در گذشته، اخبار مهم در چند دقیقه یا حتی بلافاصله با یک ضمیمه Add و احتمالا شامل یک یا دو پاراگراف دنبال می شد. ضمیمه نیز گاه با عنوان بولتن Bulletin  و بیشتر با عنوان فوری مشخص می شد. همراه با ارسال توضیحات بیشتر ضمایم بیشتری نیز ارسال می شد.
در واقع خبرگزاری ها  لید، اضافات و تغییرات را ارسال می کردند. هر چند خبرگزاری ها به کمک دستور العمل های راهنما نحوه ادغام مطالب را به وضوح مشخص می کردند اما این امر موجب کندی ومکث در روند کار روزنامه ها می شد. امروزه خبرگزاری ها عمل تدوین را به روش الکترونیکی انجام می دهند و در پی هر تغییر متن جدید و کاملی را  ارسال می کنند. خبرگزاری ها گیرندگان خبر را از تغییرات مطلع می کنند. برای مثال اطلاع می دهند که این متن نهایی حاوی ۵ سطر جدید در پاراگراف اول است گاه آنها برای تصحیح فقط یک نام یا برای تغییر یک فاکت متن نهایی را مجددا به طور کامل برای شما مخابره می کنند.
البته خبرگزاری ها به علت نگرانی از ارتکاب اشتباه توسط ویراستاری که با دهها لید ضمیمه اصلاحیه و تغییر دست و پنجه نرم می کنند به روش جدید ارائه پیاپی متون روی اوردند نگرانی آنها نیز بی مورد نبود زیرا اشتباهات متعددی به وقوع می پیوست. خبرگزاری ها همچنین بولتن روزانه (Bulletin) را هم در بین خبرهای خود مخابره   می کنند. در این بولتن خلاصه خبرهای مهم داده می شود که بعضا برای رسانه ها با همان صورت قابل استفاده و درج است. بولتن نیز برای رسانه های همگانی جاذبه دارد چرا که هم به وقت کم برای مطالعه نیاز دارد و هم حاوی مطالب محورهای کلیدی رویدادهاست.
خبرگزاری های بزرگ همواره در لابه لای مطالب روزانه خود یک باجه  ارائه می کنند که در واقع فهرستی از مهمترین اخباری است که خبرگزاری در مدت زمان معینی مخابره کرده است یا قرار است که در طول روز مخابره کند. چرا خبرگزاری ها این باجه را دایر می کنند؟ عمده ترین دلیل آن این است که مشترکین انها بدانند که امروز کدام خبرها عمده هستند یا در مدت معینی در ساعت های گذشته کدام اخبار مهم ارائه شده اند. وقتی که مشترکین که در واقع حکم مخاطب را برای خبرگزاری ها دارند باید بدانند که با چه خبرهایی سر و کار دارند در گزینش اخبار و ارزیابی آنها با دقت و در عین حال سهولت بیشتری عمل کنند. خبرگزاری ها از اوقات راکد بی بهره نیستند.

کمتر حادثه مهم و قابل گزارشی در ساعات نیمه شب تا بامداد روی می دهد. در این ساعات آرام، خبرگزاریها متن های طولانی مربوط به گزارش های در دست اقدام خود را برای استفاده در بعد مخابره    می کنند. ماهیت و زمان مجاز استفاده از این متون به وضوح در ابتدا و انتهای متن درج می شود. اگر خبری را که همه باید برای پنج شنبه نگه دارند روزنامه نگاری روز چهارشنبه منتشر کنید نمره منفی در پرونده او منظور می شود. این متون معمولا در ساعات کاری فشرده یعنی از ۶ بامداد تا ظهر و از ۶ بعد از ظهر تا نیمه شب مخابره نمی شوند. علاوه بر این ها، در مورد برخی وقایع مهم و پر پیچ و خم ، خبرنگاران عناصر و عوامل مختلف و جزئیات خبری متعددی را که بتدریج بدست آمده است جمع آوری می کنند و پس از تصحیح و تنظیم دقیق همه را با هم ترکیب می کنند و به صورت مطلب خبری واحد ارسال می دارند. بدین طریق جریان واقعه را که در مراحل قبلی ضمن خبرهای گوناگون گزارش داده می شود حالت پراکندگی خود را از دست می دهد و در یک گزارش تشریحی تجانس و هماهنگی پیدا می کند. بدین ترتیب روزنامه نگاری که تلکس را برای انتخاب خبر می بیند اگر فرصت خواندن همه مطالب را نداشته باشد می تواند از باجه، بولتن، اعلام خبر و … هر  آنچه را که می خواهد بگیرد.
نوشتن برای خبرگزاری ها :
نوشتن خبر برای خبرگزاری ها ساده تر از خبرنویسی برای سایر رسانه هاست که هر کدام بر اساس ویژگی های ارتباطی خود مخاطب را هدف گرفته اند زیرا خبرگزاری ها در این حالت حلقه واسط بین رویدادها و رسانه های خبری هستند و در حقیقت گزارش های خود را برای متخصصانی می فرستند که باید به گونه ای دیگر عمل کنند اما اگر قرار باشد خبرگزاری ها اینترنتی باشند، دیگر خبرنویسی برای آنها به همان سادگی قبل نخواهد بود و خبرگزاری ها باید تابع نوع دیگری از روزنامه نگاری نیز باشند.
در اینجا نگاه ما همان نگاه سنتی به خبرگزاری هاست و معتقدیم که با وجود همه دگرگونی ها در شیوه ها و ابداعات، طرز کار و خبرنویسی در خبرگزاری ها ثابت مانده است. دکتر یونس شکرخواه می گوید : «در سال‌هایی که اینترنت وجود نداشت خبرگزاری‌ها خبرها را به صورت رول خبری و در کاغذ به خبرنگاران و روزنامه‌ها ارسال می‌کردند اما بعد از اینکه خبرگزاری‌ها صاحب سایت شدند باند محدود آن‌ها از روزنامه‌نگاران و روزنامه‌ها روی باند پهن تری قرار گرفت و خود خبرگزاری‌ها صاحب خواننده شدند و حتی طراحی نیز برای آن‌ها مهم شد، بنابراین رفتار خبرگزاری‌ها به رفتار رسانه‌های جمعی نزدیک ‌تر شد و این رسانه ‌ها در بعضی از اوقات نیز رسانه‌های نوشتاری را عقب گذاشته و آمیزه‌ای از اخبار هارد، سافت و briefs را استفاده کردند و در این حالت است که موضوع سبک به یک موضوع کلیدی تبدیل شد…»
حسین قندی روزنامه نگار و مدرس روزنامه نگاری جدولی در بیان تفاوت های خبرنویسی در رسانه ها ارائه کرده که بخشی از آن به خبرگزاری اختصاص دارد.
بر همین اساس :
* سبک خبرنویسی در خبرگزاری ها، هرم وارونه و تاریخی همراه با لید است. احمد توکلی معتقد است که هرم وارونه بهترین سبک خبرنویسی در خبرگزاری ها است. او می گوید : «سرعت، عامل مهمی در تنظیم خبرها خبرگزاری هاست به طور طبیعی وقتی سرعت در دستور کار قرار می گیرد نمی توان از نرم خبرها استفاده کرد و بهتر است خبرگزاری اخبار را با سبک هرم وارونه لحظه به لحظه گزارش کند و تحلیل و جمع بندی ان را به روزنامه ها واگذار کند. پرداخت به نرم خبرها در   خبرگزاری ها ممکن است اصل اطلاع رسانی را مخدوش کند و زمان از دست برود. کارکرد اصلی سبک هرم وارونه در خبرگزاری هاست. »
*  همه انواع لید در خبرنویسی برای خبرگزاری کاربرد دارد.
* با استفاده از عوامل حفظ وحدت خبر،‌ می توان ارتباط ساختاری پاراگراف های خبر خبرگزاری را حفظ کرد.
* محدودیتی در اندازه و محتوای خبر وجود ندارد و خبر باید کامل باشد. (خبرنگاران خبرگزاری ها خبرها را چنان می نویسند که بتوان آنها را از آخر و معمولا در پایان تقریبا هر پاراگراف نیز کوتاه کرد. این مطالب برای استفاده های خبری در همه نقاط نوشته می شود و فرض بر این است که در یک روزنامه از تمام و در روزنامه دیگر از خلاصه ای از آن استفاده خواهد شد.)
* سابقه خبرها باید به طور کامل در خبرگزاری نوشته شود.
* انواع و اجزای تیتر کاربردی در خبر خبرگزاری ندارد. (به گفته احمد توکلی ، برای نوشتن تیتر در خبرگزاری ها باید از چند تیتری بودن پرهیز کرد چرا که خبرگزاری مانند روزنامه نیاز به بازی های تیتر ندارد و بر عکس روزنامه ها مخاطبان خبرگزاری ها به دنبال کسب اطلاعات هستند و به تیترهای جنجالی و جذاب توجهی ندارند.)
* نقش تیتر در خبرگزاری فقط تفکیک مطالب است. البته دکتر کاظم معتمد نژاد در کتاب روزنامه نگاری می نویسد : «بالای اخبار معمولی خبرگزاری ها همیشه یک عنوان مناسب نوشته می شود تا روزنامه نگارانی که به مطالعه و بررسی سریع آنها اشتغال دارند بتوانند بدون مطالعه از تمام متن آن اطلاع فوری بدست آورند. تردیدی نیست که موقع تنظیم این گونه خبرها با توجه به محتوای خبر و اهمیت آن برای خوانندگان و شنوندگان عنوان مناسبتری انتخاب خواهد شد.»
*  عکس ، طرح و نقش در اخبار خبرگزاری کاربردی ندارد.
* عرضه یا نمایش خبر در خبرگزاری تنوع دارد. * برجسته سازی خبر در خبرگزاری می تواند در سرعت بخشیدن در ارسال خبر یا تاخیر آن نقش داشته باشد یا خبر را به صورت کوتاه ارسال کند و یا پی در پی جزئیات بیشتری بفرستد.
* در خبرگزاری ، فاصله بین خبر و تحلیل و تفسیر خبر وجود دارد که البته بستگی به نوع خبر دارد.
* زبان خبر خبرگزاری می تواند ساده و یا تخصصی باشد.
گزارش نویسی در خبرگزاری :
فریدون صدیقی می گوید  : « در خبرگزاری به دلیل آن که با مخاطبان عام ارتباط مستقیم  ندارد عناصری  که در یک گزارش به کار برده می شود کاملا متمایز از همان موضوع گزارش در مطبوعات است و این امر به نوع تربیت حرفه ژورنالیستی و مدیریت آن رسانه بر می گردد. به عنوان مثال در یک خبرگزاری مسئول بخش گزارش باید به اصول و عناصر گزارش نویسی در خبرگزاری آشنا باشد و به غیر از این بدیهی است که گزارش تولیدی با ضعف های بسیاری مواجه است. فضای حرکتی موجود در رایانه یک سایت سبب شده است چیدمان و ساختار گزارش خبرگزاری متفاوت از گزارشی باشد که در مطبوعات منتشر می شود. بنا براین باید برای تهیه انواع گزارش در خبرگزاری ها و مطبوعات به ویژگی های آن باید توجه داشت.»
خبرنگاری در خبرگزاری :
خبرنگار خبرگزاری باید سریع و چابک باشد و این توانایی را داشته باشد که به سرعت اخبار را منتقل کند. همچنین این خبرنگار باید حساسیت های بیشتری در دقت و صحت اخبار نسبت به خبرنگاران مطبوعات داشته باشد چرا که خبرگزاری ها فرصت اصلاح اخبار را ندارند از این رو نیروهای خبرگزاری ها باید به دقت بر اساس این دو ویژگی انتخاب شوند.
واحد مرکزی خبر :
این سازمان خبری بعنوان خبرگزاری رادیو و تلویزیون از یکسو باید ویژگی های یک خبرگزاری را در خود حفظ کند و از سوی دیگر باید نیازهای خبری رادیو و تلویزیون را پاسخ دهد.  واحد مرکزی خبر سه نوع خبر (نوشتاری، صوتی و تصویری) برای بخش های خبری رادیو و تلویزیون تهیه می کند و بر همین اساس است که باید سبک نگارش خبرهای خود را به سبک نگارش و تنظیم خبرهای این رسانه نزدیک کنند. مثلا تنظیم خبرها  بر اساس سبک هرم وارونه باشد. همچنین زبان خبر آن باید ساده ، روشن و مفهوم باشد. خبرنگاران واحد مرکزی خبر همچنین در تهیه اخبار صوتی و تصویری باید به هر آنچه به این گونه اخبار تنوع ، جذابیت و کاربرد می دهد، توجه کنند.