چرا شورا یاران محله در تبریز، خریدار ندارد؟
چرا شورا یاران محله در تبریز، خریدار ندارد؟
آرمان تبریز- علی عبدلی کارشناس مسائل شهری؛شورای محلات در راستای قانون شوراها برای نخستین بار در سال 1378 در کلان شهر تهران پایه ریزی و در سال 1379 عملیاتی گردید .

آرمان تبریز- علی عبدلی کارشناس مسائل شهری؛شورای محلات در راستای قانون شوراها برای نخستین بار در سال ۱۳۷۸ در کلان شهر تهران پایه ریزی و در سال ۱۳۷۹ عملیاتی گردید .
با ورود شورا یاری ها در تهران، تحولات چشمگیری در تهران، آغاز و به منظور ساماندهی ظرفیت های اجتماعی و هماهنگی قابلیت ها در جهت توسعه محلات و به تبع آن توسعه کلان شهر تهران شکل گرفته و در همان آغاز با تدوین آئین نامه ها و لحاظ جوانب حقوقی، موضوع، رفته رفته از حوزه های مشورتی و نظارتی به تدریج وارد عرصه های تصمیم گیری محلی و منطقه ای شد.
بطوریکه در تنظیم برنامه ها و بودجه سالانه شهر نیز، مشارکت نمود. شورا یاری ها به عنوان نماد موفق مشارکت مردمی به دیگر شهرها نیز تسری پیدا کرده اما متاسفانه تبریز با چند سال تاخیر در سال ۹۴، اولین شورا یاری محلات در قراملک تبریز را کلید زد.

اما چرا شورا یاری تبریز در همان افتتاح اولیه، جا ماند! راستی شما تا حالا اسم شورای یاری را در تبریز شنیده بودید؟ متاسفانه، این شکل مشارکت مردم نهاد که می توانست بازوی مدیریت شهری در     کلان شهر تبریز باشد بنا به دلایلی در تبریز، ناموفق و ابتر مانده و کسی هم گزارشی از توسعه این نهاد مردمی به شهروندان نداده است. متاسفانه دعواهای شخصی، جناحی و گاها منفعت طلبانه در شورای شهر تبریز، چنان شدت داشته که از پرداختن به چنین موضوعات مهم و تاثیرگذار در توسعه و عمران شهری، بازمانده است.

با شورایاری، بسیاری از معضلات شهر که همواره بخاطر برخی از عدم موفقیت توافقات فیمابین شهروندان و شهرداری ها شکل گرفته و در پیچ و خم دادسراها و لابلای تعابیر و تفاسیر حقوقی ، طی چندین سال، به صورت لاینحل باقی مانده  و توسعه و شهر را معطل گذاشته ، می توانست با مشارکت ، پادر میانی مسئولانه ی هم محله ای هاو حمایت دلسوزانه و مسئولانه ی ذینفعان منطقی، که همانا شهروندان و شوارایاران محل بودند، براحتی رفع گردد.

به طور مثال، یک ملکی که در طرح مسیرگشائی واقع شده و به عنوان معارض، برای شهرداری مطره است،  به خاطر عدم توافق طرفین، شاید چندین سال است که پروژه ی مسیرگشایی ، معطل مانده ، درحالیکه با پادرمیانی ریش سفیدان و معتمدین محل، می توانست مشکل حل شده و عملا رونق و آبادی مناطق، شتاب بگیرد.

 اما چه دلیلی در برابر توسعه چنین تشکلی که در کلان شهرهای دیگر، موفق عمل کرده و در تبریز در مرحله شعار مانده است، بوده، خدا داند! دلیلی که شاید منیت مسئولان، در خطر افتادن منافع شخصی افراد ویژه خوار و شایددیکتاتوری در مدیریت شهری را عنوان نمود.

آخرسخن ، اینکه ، تا این روند مشارکت دهی مردم در مدیریت شهری اتفاق نیفتد ، قطعا انجام طرح های بزرگ ، ابتر خواهدبود.