آرمان تبریز- یادداشت تحلیلی: آذربایجان و به ویژه تبریز، با تاریخ پرافتخار و نقشآفرین در جریانهای تاریخ ایران، در حفظ استقلال و تمامیت ارضی ایران، همواره در بزنگاههای حساس حضوری پررنگ داشته و جریانساز بوده است؛ حضوری که نمیتوان آن را نادیده گرفت و از آن به همین سادگی عبور کرد.
به گزارش خبرنگار ما در آذربایجانشرقی؛ از دوران مشروطه تا کنون، تبریز همواره پای ثابت مبارزه برای آزادی، عدالت و استقلال بوده و مردم آذربایجان، با آگاهی و درک عمیق از مسائل داخلی و خارجی، این روزها نیز آگاهانه عمل کرده و با حفظ هوشیاری، از وطن خود دفاع میکنند.
اما با صدای رسا اعلام میکنیم که اگر ما انتقاداتی به روش فعلی اداره کشور، به عدم معیشت، گرانی و سیر نزولی اقتصاد داریم، این یک اختلاف و مشکل داخلی است. باید مردم نجیب و شریف ایران، در کنار دلسوزان ایران، در تصمیمسازیها مشارکت کنند و اجازه ورود هیچ کشور ثالثی به این مسائل داده نشود. زیرا کشورهای ثالث و زیاده خواه، از روی دلسوزی نمیآید؛ بلکه برای تاراج و ایجاد عهدنامههای جدید و مستعمره کردن ایران عزیز تلاش میکند و این خیالی باطل است.
از منظر حقوق بینالملل، دخالت دیگر کشورها در امور داخلی یک کشور نقض اصل حاکمیت و استقلال است. ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد تصریح میکند که “همه اعضای سازمان ملل متحد از اصل حاکمیت و استقلال کشورهای دیگر احترام خواهند کرد. همچنین، ماده ۷ منشور سازمان ملل متحد تاکید میکند که “هیچ کشوری نمیتواند در امور داخلی کشورهای دیگر دخالت کند.
متأسفانه، شاهد هستیم که نهادهای بینالمللی در قبال دخالتهای خارجی، به ویژه دخالتهای ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی، سکوت اختیار کردهاند. چرا که صاحبان زر و زور همیشه در نهادهای بینالمللی نیز در اولویت تصمیمگیری قرار دارند. نمونه آن، سکوت در قبال کشتار جنایتگونه مردم بیپناه توسط رژیم صهیونیستی و یا دخالتهای مکرر ترامپ در امور داخلی کشورهای دیگر است.
این در حالی است که دیپلماتها و حقوق نهادهای بینالمللی باید در جهت حفظ حاکمیت و استقلال کشورهای عضو سازمان ملل متحد تلاش کنند. روابط بینالملل باید بر اساس اصول احترام به حاکمیت، استقلال و تمامیت ارضی کشورهای عضو بنا نهاده شود.
همچنین، در حقوق بینالملل، ماده ۱۹ منشور سازمان ملل متحد تصریح میکند که هر فردی حق دارد در چارچوب قانون به مسائل داخلی کشورش اعتراض کند و ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر تاکید میکند که “هر فردی حق دارد به صورت آزادانه و بدون ترس از انتقاد یا سرکوب، عقاید و افکار خود را ابراز کند.
پس باید حساب اعتراض کنندگان با آشوبگران و اغتشاشکنندگان تفکیک قائل شد و برای رسیدگی قضایی و قانونی، راه را هموار کرد تا سره و ناسره مورد تشخیص قرار گیرد و در نهایت مهم تر این هست که حقی هم از اعتراض کنندگان مصالمت آمیز و آسیب دیده اجحاف نشود.
در پایان، باید تاکید کرد که مردم ایران حق دارند نسبت به مسائل داخلی کشورشان اعتراض کنند، اما این اعتراضات باید به صورت مسالمتآمیز و بدون دخالتهای خارجی باشد. همچنین، باید از کسانی که به دنبال ناآرامی و دخالتهای خارجی هستند، جلوگیری کرد و از به کار بردن کلمه” آشوبگر” به معترضین رعایتکننده چارچوب قانونی خودداری شود، چرا که اعتراض حق قانونی و حقوق شهروندی هر یک از مردم است.
ما هم منتقد هستیم، اما هرگز مخرب و بدخواه وطن نیستیم؛ اختلافات و مشکلات ما داخلی است و باید به دست خود مردم و با همت والای ملی رفع شود، نه به دست بیگانگان. نسخه بیگانگان نه تنها درد ما را دوا نخواهد کرد، بلکه روند درمان را نیز طولانی و با فرسایش به پیش خواهد برد.
آیا میتوان کشوری که چندین هزار شهید و ایثارگر برای عزت و رهایی از چنگ بیگانگان تقدیم وطن کرده، اینک به انتظار نسخه بیگانگان باشد؟!پس چنین نسخه ای گوارای بدخواهان ایران و ایرانی باشد.
محمدرضا ایازی، پژوهشگر علوم سیاسی در مقطع دکتری
- منبع خبر : خبرگزاری آریا
