به گزارش آرمان تبریز؛ کسانی که نه از راه مردم آمدهاند، نه باری از مسئولیت کشور را به دوش کشیدهاند، خود را علامه دهر در سیاست و کشورداری میدانند. شما که به تازگی پایگاهتان را در فضای مجازی یافتهاید و بیشتر به واسطه لحن طنز، خودنمایی و رفتارهای عجیبتان شناخته میشوید، چگونه به خود اجازه میدهید رئیسجمهور منتخب مردم، آن هم پزشکی شریف، مجاهدی که سالها در دفاع مقدس، در کنار برادر شهیدش، برای این سرزمین ایستادگی کرده، را به سخره بگیرید و تا حد “دهیار” تقلیل دهید؟
البته؛
عجب از گمشدگان نیست عجب؛
دیو را دیدن و نشناختن است!
در روزگاری که فضای مجازی به جولانگاه نمایش و خودنمایی بدل شده، برخی با چند کلیپ و سخنرانی پرهیاهو، خود را سردار میدان سیاست میپندارند. جناب «شیخ یونس ترابی ! ظاهراً شما نیز با ترکیب هیاهو، تمسخر، و لفاظی، تصمیم گرفتهاید بر موج جلب توجه سوار شوید؛ اما مراقب باشید، سیاست، میدان شعبده و شو نیست! کشور را با رجز و فریاد نمیتوان اداره کرد، و تجربه را با لحن طنز به سخره گرفتن، چیزی جز تحقیر شعور ملت نیست.
جناب شیخ یونس ترابی!
در این عصرِ پرغوغا که عدهای سیاست را با نمایش اشتباه گرفتهاند، شما نیز در میان سروصدای فضای مجازی، جایگاه خود را در لحن و حاشیه یافتهاید، نه در متن و مسئولیت. تأسفبار است که به خود اجازه میدهید رئیسجمهور منتخب ملت، فردی با سابقهای درخشان در طبابت، جبهه، و خدمت، را با لحنی تمسخرآمیز تا سطح «دهیار» پایین بیاورید!
شما که خود را زبان مردم میدانید، آیا رأی مردم را نادیده میگیرید؟ آیا توهین به پزشکیان، توهین به مردمی نیست که با امید، آگاهی و رأی خود، او را برای مسئولیت خطیر ریاستجمهوری برگزیدند؟
دکتر پزشکیان، مردی از دل جبهههاست. نه پشت منبر، بلکه در خط مقدم ایستاد؛ نه با شعار، بلکه با جان. اگر شما دغدغه میدان داشتید، جایتان در کنار رزمندگان مدافع حرم خالی بود، نه فقط در قاب کلیپها و نیشخندها.
او از جنگ نمیهراسد، اما جنگطلب نیست. با فریاد نمیخواهد کشور را حفظ کند، بلکه با عقل و گفتوگو. مگر جرم است که سیاستمداری بخواهد راه صلح را برگزید، آنهم در جهانی که آتش جنگ، بیدعوت همه را میسوزاند؟
طنزهای سیاسیتان شاید برای تریبونهای مجازی جذاب باشد، اما سیاست را با طنازی اشتباه نگیرید. کشور را نه با کنایه، که با تدبیر میتوان ساخت. اگر چیزی برای گفتن دارید، ابتدا کارنامهتان را روی میز بگذارید، بعد نقد کنید.
بهتر است شما نیز در همان جایگاهی که در آن شناخته شدهاید بمانید: منبر. چراکه سیاست، عرصه آزمون و خطاهای هیجانی نیست، میدانِ عقل است و تجربه.
و بدانید که هر کسی نمیتواند با لودگی و خودنمایی در هر عرصهای، اعتبار و جایگاهی پایدار به دست آورد. سیاست و رهبری نیازمند تدبیر، تجربه و دانش است، نه تظاهر و شوخیهای کودکانه.
اگرچه از عقل کودکانه، جز این انتظار نمیرود!
به قلم؛ غلامحسین لاهیجانی و محمدرضا ایازی
