آرمان تبریز- پروژه بزرگراه اهر-ورزقان،” با حمایت مالی شرکت ملی صنایع مس ایران،” عملیاتی میشود و این پروژه میتواند تحولی عظیم در منطقه ارسباران ایجاد کند. این خبر اخیراً توسط برخی رسانههای معتبر و شناختهشده به طور گسترده منتشر شده است و نفس تازهای بر مردم شهرستانها و به ویژه اهر به ارمغان آورده است. چرا که توسعه و سرمایهگذاری عمدتاً در گروه پروژههای راه و بزرگراههاست و دسترسی آسانتر به این مناطق میتواند به رشد اقتصادی و اجتماعی آنها کمک کند.
به گزارش آرمان تبریز؛افزون بر این، این بزرگراه نه تنها به تسهیل ارتباطات میان شهرستانها و مناطق مختلف ارسباران کمک میکند، بلکه میتواند به رونق و شکوفایی شهرستانهای منطقه به ویژه شهرستان ورزقان کمک کند. با فراهم شدن امکان دسترسی بهتر و سریعتر به جاذبههای گردشگری و منابع طبیعی منطقه، زمینههای جدیدی برای جذب سرمایهگذاران و توسعه پایدار فراهم خواهد شد. این پروژه، به عنوان یکی از مهمترین زیرساختهای اقتصادی، میتواند به تسریع رشد اقتصادی در این مناطق و بهبود سطح زندگی مردم آنها کمک کند.
این پروژه بهعنوان یک شاهراه استراتژیک علاوه بر تسهیل حملونقل، موجب توسعه اقتصادی، گردشگری و ارتباطات میان شهرستانهای این منطقه میشود. در این میان، پرسشهایی در خصوص وضعیت سیاسی و تقسیمات کشوری شهرستان اهر مطرح است. شهرستانی که در گذشته به عنوان مرکز فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی ارسباران شناخته میشد، چرا تاکنون از داشتن فرمانداری ویژه محروم مانده است؟!
شهرستان اهر، با موقعیت جغرافیایی استراتژیک خود که در گذشته ازهمجواری مشگینشهر تا نوار نقاط مرزی کلیبر، خداآفرین و سیهرود را شامل میشد و از سوی دیگر، از خواجه تا اسپران و حوالی آرپادره سی تبریز را در بر میگرفت، در حال حاضر در شرایطی غریبانه به سر میبرد.
این در حالی است که روزگاری یکی از نقاط کلیدی برای تجارت و توسعه اقتصادی در منطقه ارسباران بوده است. علیرغم ظرفیتهای عظیم فرهنگی، اقتصادی و جغرافیایی، شهرستان اهر در گذر زمان از داشتن فرمانداری ویژه محروم مانده و بخشهای مختلف آن به پنج فرمانداری جداگانه تقسیم شدهاند. این تقسیمات که در حدود ۴۰ سال پیش صورت گرفت، بدون توجه به نیازهای واقعی و زیرساختهای شهرستان، منجر به کاهش هماهنگی و انسجام در منطقه شده و اهر را در موقعیتی دشوار قرار داده است.
شهرستان اهر با تاریخ و فرهنگی غنی در گذشتهای نهچندان دور، بهعنوان پایتخت فرهنگی و اقتصادی منطقه ارسباران شناخته میشد. شهرستان اهر با تأثیرگذاری بر شهرستانهای همجوار مانند کلیبر، خداآفرین، هریس، ورزقان، سیه رود و خواجه و هوراند، نقشی اساسی در توسعه فرهنگی و اقتصادی این مناطق ایفا کرده است.
مردم شریف این مناطق همواره به داشتن مدارس معتبر و پرورش اندیشمندان بزرگ افتخار کردهاند. به عنوان نمونه، پرفسور آخوندی، نخستین پرفسور حقوق و پدر آئین دادرسی ایران، از دانشآموختگان شهرستان اهر بود که در زندگینامه خود با افتخار از مدرسهای که در آن تحصیل کرده، یاد کرده است و ده ها طبیب خوشنام و قضات برجسته و اساتید دانشگاهی.
در حقیقت، کمتر روستایی است که دانشآموختگان آن، از اساتید برجسته اهر بهرهمند نشده باشند؛ از پایههای علم و دانش تا دانشگاهها و مراکز علمی. این افتخار بزرگ باید یادآور اهمیت این شهرستان و ضرورت بازگشت اندیشمندان به این منطقه باشد.
شهرستان اهر، با توجه به پیشینه فرهنگی و علمیاش، حق دارد که دوباره به جایگاه برجسته خود در مرکزیت علمی و فرهنگی منطقه بازگردد وهمچنین، اهر با بازار تاریخی نصیر بیگ، یکی از بازارهای با قدمت بالا در منطقه، نقشی اساسی در رونق اقتصادی و تجاری این منطقه ایفا کرده است.
با اجرای پروژه بزرگراه اهر-ورزقان، فرصتی جدید برای احیای جایگاه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی شهرستان اهر فراهم شده است. این پروژه میتواند به تسهیل حملونقل، تقویت تجارت، رونق گردشگری و تقویت ارتباطات میان شهرستانهای ارسباران کمک کند. بهویژه با توجه به اینکه شهرستانهایی مانند ورزقان، کلیبر و خداآفرین که زمانی جزئی از اهر بودند، اکنون بهطور مستقل در حال توسعه هستند.
این پروژه میتواند به اهر کمک کند تا دوباره بهعنوان محور اصلی توسعه منطقه و مرکز تصمیمگیریهای مدیریتی منطقهای شناخته شود.
در کنار مزایای پروژه بزرگراه، باید توجه داشت که احداث این شاهراه میتواند به تقویت پیوندهای شهرستانهای جدا شده از اهر مانند ورزقان، کلیبر و خداآفرین تا سیه رود کمک کند. برای بهثمر رسیدن این پروژه و بهرهبرداری کامل از پتانسیلهای منطقه، ضروری است که شهرستان اهر دوباره بهعنوان یک مرکز فرماندهی و تصمیمگیری منطقهای شناخته شود. ایجاد فرمانداری ویژه برای اهر میتواند این هدف را محقق کرده و هماهنگیهای مدیریتی و اجرایی را در سطح منطقه تسهیل کند.
این بزرگراه در آینده میتواند راه اصلی عبور و مرور گردشگران و جاده ترانزیت منطقه قفقاز نیز باشد. در صورتی که روابط بینالمللی کشورمان به درستی مدیریت شود، گردشگران زیادی برای آشنایی با پتانسیلهای موجود در این شهرستانها به منطقه خواهند آمد. این هدف، با همت و همصدایی میتواند محقق شود و فرصتهای بینظیری را برای توسعه منطقه به همراه داشته باشد.
علاوه بر این، پیگیری و حمایت نمایندگان شهرستان از این پروژه و مطالبات مردمی برای ارتقای وضعیت منطقه، از دیگر ثمرات مهم این تحولات خواهد بود. بازسازی و تقویت جایگاه شهرستان اهر بهعنوان مرکز توسعه و کانون اقتصادی و فرهنگی ارسباران، یک گام مهم در راه احیای منطقه است که باید به طور جدی دنبال شود.
پروژه بزرگراه اهر-ورزقان، با ایجاد زیرساختهای کلیدی در ارسباران، فرصتی بینظیر برای توسعه پایدار شهرستان اهر و سایر شهرستانهای همجوار به حساب میآید. این پروژه میتواند به تقویت موقعیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی منطقه کمک کند و زمینهساز احیای جایگاه تاریخی شهرستان اهر به عنوان مرکز تصمیمگیری منطقهای و ایجاد فرمانداری ویژه برای آن باشد.
برای بهرهمندی کامل از این فرصت، توجه به چالشهای گذشته و فراهمسازی بسترهای مناسب برای رشد و توسعه پایدار ضروری است.
در پایان، انتظار میرود که مسئولان شهرستان اهر، معتمدین و فرهیختگان این دیار، با همت و همصدایی بیشتر این مطالبات را مطرح کرده و در مسیر تحقق آن گام بردارند.
“دولت دکتر پزشکیان و نمایندگان محترم مجلس باید پیشگام این تحولات باشند تا روند اجرایی پروژهها تسریع یابد و فرصتهای موجود بهسرعت از دست نرود. زمان در حال گذر است و باید از هر لحظه برای توسعه این شهرستان بهرهبرداری کنیم تا در دستیابی به اهداف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی منطقه عقب نمانیم.”
اینک پس از گذشت ۴۶ سال، استفاده از واژه “محروم” برای شهرستانهای مذکور نه تنها برای نظام جمهوری اسلامی ایران، بلکه برای مردمی که بهخوبی از پتانسیلهای بینظیر این مناطق آگاهند و از نعمتهای خدادادی باخبر، نه تنها شایسته نیست، بلکه به هیچوجه برازنده نمیباشد.
این مناطق با برخورداری از ظرفیتهای عظیم اقتصادی و گنج هایی همچون معادن مختلف، پتانسل فرهنگی و جغرافیایی، باید به جای این واژه ناخواسته و ناتوان، به عنوان الگوی پیشرفت و محوری پویا در مسیر توسعه و شکوفایی معرفی شوند. بهراستی، این منطقه قطعاً شایسته است که بهعنوان یک مرکز تاثیرگذار و پیشرو در عرصههای مختلف شناخته شود و این مطالبه از آن، خواستهای برحق و اجتنابناپذیر است.
“کنشگر رسانهای” محمدرضا ایـازی
